Vrijheid

Ik ben in mijn leven graag vrij
Wil keuzes kunnen maken
Kunnen doen en laten wat ik wil
Me al dan niet laten raken
Mensen die me daarin remmen
Daarvan keer ik me liever af
Ik wil vrij, ik wil lucht, ik wil ruimte
Gekooid zijn ervaar ik als straf

Maar bij jou, daar is alles anders
Want jij kooit en je knevelt, jij bindt
En hoe steviger jij mij beteugelt
Hoe fijner ik het vind…

Nachtspel

Zo samen
Jouw schouder
Jouw arm

Jouw huid
Tegen mijn huid
Zo warm

Een kusje
Een streling
Geen zorgen

Zo liggen
Geen woorden
Geborgen

Verlangen

Ik weet niet of ik kan verwoorden
Hoeveel ik naar jou verlang
Hoelang is het nu geleden?
Voor mijn gevoel al veel te lang
Ik wil weer in jouw armen liggen
Jouw warme lijf zo dicht bij mij
Jouw lippen die me troostend kussen
Ze staan me nog zo helder bij…
Ik wil jouw handen die me temmen
Die me strelen, die me slaan
Ik wil jouw stem die me geruststelt
En me aanspoort door te gaan
Ik wil weer in jouw ogen lezen
Wat je stem me niet vertelt
Ik wil mijn grenzen weg zien smelten
Omdat jij ze openstelt
Ooit zal ik weer aan jou behoren
Al is het tijdelijk, ik weet,
Vul jij de leegte in mijn wezen
Dan ben ik pas echt compleet

Laat me

Zo’n dag, ik voel een donkere wolk
Een mist optrekken in mijn hoofd
Van duister zwart neerslachtigheid
Die niets dan narigheid beloofd

Daar in mijn hoofd, daar welt iets op
Een mix van woede en verdriet
Wat de exacte oorzaak is
Dat weet ik eigenlijk zelf ook niet

In mij strijden om het hardst
De drang om nu alleen te zijn
Met de knuffel die ik wil
Een tegenstelling vol venijn

Ik trek mij in mijzelf terug
Duw de mensen van mij weg
Praat niet, zeg niets, hou je stil
Het is toch fout, wat je ook zegt

Zo’n dag, laat mij, gun mij mijn rust
Die wolk trekt weg, het gaat voorbij
Totdat ik straks de zon weer zie
Weer rust voel diep in mij

Storm

De storm waait om mijn hoofd
Onzichtbaar ruige krachten
Duwen tegen mijn lijf
Trekken aan mijn gedachten
Met mijn rug er tegenin
Zie ik de bladeren gaan
Zij dansen met de storm mee
Weg, bij mij vandaan
Mijn zorgen laat ik stromen
Verliezen hun gewicht
Als bladeren verdwijnen zij
Steeds verder uit mijn zicht
De ruimte die zij vulden
Maakt plaats voor nieuw begin
Ik keer mij uit de luwte
Tegen de storm in
Al moet ik nu meer moeite doen
Om recht te blijven staan
Niet langer blaast de storm
Alles bij mij vandaan
Hier sta ik fier en moedig
Mijn armen open, wijd
Dat wat de wind mij toebrengt
Raak ik niet langer kwijt

Nevelen

Ik denk terug, aan toen, aan jou
Hoe lang is het nu geleden
Dat ik samen met jou was?
De tijd is van ons afgegleden
Herinneringen die vervagen
Door nevelen het beeld bedekt
Totdat een woord of een gebaar
Herinneringen herontdekt
Jij bent vast in mijn gedachten
Niet langer helemaal vooraan
Toch, iets verder daar naar achter
Zal jij altijd blijven staan
De nevelen zijn onvoorspelbaar
Bedekken vaak onnoembaar veel
Soms ineens als bij verrassing
Onthullen zij een prachtig deel
De tijd, zij laat de nevels groeien
Dikker, groter, zwaarder, meer
Dat zij minder zullen wijken
Dat besef ik al te zeer
De nevelen van het verleden
Liggen op wat is geweest
Maar dat zij alles zullen wissen
Daarvoor heb ik nooit gevreesd
De warmte die je met me deelde
De liefde die je aan me gaf
Heeft zich diep in mij genesteld
Die nemen ze me nooit meer af

Een gedichtje over liefde

Ik schrijf graag over de liefde
In verhaal of in gedicht
Schuw dan geen van haar facetten
Drukkend zwaar of vederlicht
Liefde kent zovele kanten
Liefde is als vlinders, vrij
Luchtig zwevend, dartel dansend
Kriebel gevend, vrolijk blij
Liefde is ook dwingend bindend
Onbaatzuchtig roekeloos
Alomvattend ademsnoerend
Lustopwekkend eindeloos
Liefde laat de mensen leven
Liefde geeft meer dan ze krijgt
Liefde is de inspiratie
Die mijzelf vaak overstijgt